Pommelien Thijs – Wanneer

Eeuwige dankbaarheid aan Pommelien Thijs voor haar nummer ‘Wanneer’.
Een waanzinnig mooi en ontroerend nummer dat voor mij elke fase van een eetstoornis  beschrijft. Het nummer hielp mij om mijn eetstoornis beter te begrijpen en geeft me kracht om te blijven kiezen voor herstel. Ik hoop dat dit nummer dat ook voor jou kan doen.

Luister je even mee?

Vouw me op en stop me in je jas
Kneed me tot ik in je leven pas
Maak me tot iets wat ik nooit ben geweest
Kneed mij langzaam tot ik barst en breek

Ik werd niet wakker op een dag met een eetstoornis, daar gaat een heel proces aan vooraf.
Het is pas na vele jaren therapie dat ik beter begrijp hoe de eetstoornis in mijn leven is kunnen sluipen. Bij mijn psychologe leerde ik mijn eetstoornis een naam geven. Het is pas jaren later dat ik begrijp hoe belangrijk dat was, want ik ben mijn eetstoornis niet. Ik vond het zo moeilijk om aan mensen uit te leggen dat er een stem in mijn hoofd zit die elke dag, elk uur en elke seconde brult en schreeuwt dat ik niet goed genoeg ben. Ik vond dat moeilijk, omdat ik het zelf niet begreep. Ik herkende mezelf niet meer, maar kon die strenge, kritische eetstoornisstem niet het zwijgen opleggen. Integendeel, hij werd steeds sterker. En ik geloofde ook dat ik hem nodig had om gelukkig te kunnen zijn. Ik geloofde dat alles in orde zou komen als ik maar naar hem zou luisteren. 

Elke dag plooide ik als papier
Iedereen zag het, maar toch ik bleef ik hier

Het maakte ook niets uit dat andere mensen aangaven dat ze bezorgd om me waren. Ik kon niet anders dan luisteren naar die strenge stem. Ik geloofde op dat moment ook nog dat hij mijn vriend was.

Ergens tussen mijn kiezen ben je langzaam weggerot
Bitterzoet om jou te verliezen, maar het maakte me kapot. Hoe weet je of het goed komt, jij zegt “Alles heeft een reden”
Maar jij hebt meer gestolen dan ik toe zou willen geven

Ik neem je veel meer kwalijk dan je ooit zou kunnen weten

Het kostte me vele jaren therapie en enkele terugvallen om in te zien dat hij ook veel heeft afgenomen van mij. En dat af en toe nog steeds doet. Toch zie ik in dat de eetstoornis ook een functie heeft en ben ik dankbaar voor alles wat ik dankzij mijn eetstoornis al geleerd heb en nog steeds leer. Grenzen durven stellen, plaats durven innemen,… Misschien was hij wel nodig om te kunnen staan waar ik nu sta, maar potverdorie, wat ben ik toch ook veel kwijtgeraakt door hem! Tijd die ik nooit zal kunnen inhalen.

Wanneer, wanneer, wanneer
Kijk ik niet achterom nu ik weg ben gegaan?
Wanneer, wanneer, wanneer
Ben ik niet meer de som wat jij hebt gedaan?

Ik kies nu voor herstel. Ik weet dat ik nog een hele weg af te leggen heb. En ik weet nu dat ik die tijd mag nemen, op mijn tempo. Maar de angst voor een terugval blijft. Daarom weet ik dat ik nog lang bewust zal moeten blijven kiezen voor herstel. Ik weet nu gelukkig ook dankzij mijn hulpverleners en lotgenotencontact dat, ook al duurt het proces lang, herstel wel degelijk mogelijk is!

En het scheurde me in stukken, maar ik heb mij weer gevonden

Stap voor stap leer ik mezelf beter kennen. Ik ga nu op zoek naar gezonde coping mechanismen. Ik leer te luisteren naar mijn gevoel. Ik leer te luisteren naar wat ik wil. Ik leer grenzen te durven stellen op een fijne manier. Ik leer wat liever te zijn voor mezelf wanneer ik in de spiegel kijk. En ik tracht wat minder streng voor mezelf te zijn als dat nog niet lukt.
Dan probeer ik morgen opnieuw.

En op een dag laat ik mijn eetstoornis los.

Laat me los, ik zie nu wat het was
Ik vouw het op, omdat ik verder mag.

Geschreven door:
Frida, 37j,
vecht al 6 jaar tegen anorexia.