Intro

Tijdens mijn herstelproces vertelde mijn kledij veel over hoe ik me voelde.

Ik had zelfs een echte therapie-trui.

En blijkbaar … ben ik niet de enige.

Voor het geval dat …

Mag ik dan … mijn therapie-trui aan?

Ik kreeg de vraag van een vriendin met wie ik had afgesproken. Ze had er even nood aan en uiteraard was dat dan even mét onze therapie-trui.

En dus, nam ook ik mijn therapie-trui uit de kast.

Het was lang geleden dat ik hem aandeed, maar meteen toen ik hem aantrok, voelde ik hoeveel emoties in deze trui verborgen zaten.

Ruim, heel ruim rond mijn lichaam. Zodat ik me erin kon verstoppen. De kap die een signaal was voor mijn gezin.

De kap op betekende … Oké, het is zo één van die dagen.

En als de kap dan weer omlaag mocht, was er weer nieuwe zuurstof en was ook dat eetstoornisstemmetje weer wat rustiger.

Een trui vol tranen, van verdriet, intens … Maar ook van een lach, een schuchtere, maar ook een brede …

Boos, verdriet, ontredderd, alleen, bang, maar ook gesteund, gedragen en veilig …

Dat voelde ik allemaal in mijn therapie-trui.

Blij dat ik hem weer aandeed en voelde … hoe ik die al een tijdje niet meer nodig heb.

Maar ook heel geruststellend te voelen dat hij nog steeds snel te vinden is … voor het geval dat …