Pling. Een berichtje.
Ik neem mijn gsm in de hand.
“Lang geleden! Hoe gaat het? Woon je nog steeds in Gent?
Ik ben voor het werk in de buurt dit weekend en dacht dat het leuk kon zijn om samen een koffietje te drinken morgenmiddag. Groeten, Thomas.”

Een glimlach verscheen op mijn gezicht.

Zo’n twaalf jaar geleden zag ik Thomas voor het laatst. We werkten toen samen aan een groot Europees project en een vijftal keer per jaar spraken we daarvoor ook fysiek af. We verkenden samen stukken in Frankrijk, Noord-Italië, Spanje, Israël en Duitsland. En overal waar we kwamen, dronken we een ‘petit café’. Voor alle duidelijkheid, Thomas is een Fransman en een echte bon vivant.

Toen ik het berichtje las, schoten allerlei herinneringen me te binnen. Ik ben weinig nostalgisch aangelegd, maar soms kan ik wel geëmotioneerd raken door zo’n onverwacht berichtje. Dit was er zo eentje. Een nieuw berichtje van een oude vriend.

Wat heeft dit nu te maken met herstel en eetstoornissen?

Weinig, dacht ik aanvankelijk. Maar er is wel degelijk een link: emoties.

Ik spreek voor mezelf, maar ik merk dat ik vaak in de knoop lig met mijn eigen emoties. Ik heb soms het gevoel dat alles vrij vlak is: ik ben nooit extatisch blij met goed nieuws en nooit panisch bang bij slecht. Ik ben nooit extreem verdrietig en nooit extreem kwaad.

Het voelt vaak alsof de toppen en dalen van mijn gevoelens afgevlakt zijn, alsof ik binnen een beperkte bandbreedte leef. Ik zie mensen om me heen rondspringen en in hun handen klappen van blijheid en op andere dagen letterlijk als een wrak in elkaar gezakt zitten huilen. Ik voel zelf weinig bij datzelfde nieuws.

Hoe dat komt?
Geen idee, wellicht is het een combinatie van genen en opvoeding.
Maar af en toe komt iets wel vol binnen en dan kan ik bijna huilen van oprecht geluk zoals met dat berichtje van mijn oud-collega. Datzelfde heb ik eigenaardig genoeg ook met muziek of met films. Dan kan ik opeens geraakt worden door schoonheid.

Nu denk ik meer en meer: goed, laat maar komen.
Dan probeer ik meer en meer op die golf van emoties te surfen en me even weg te laten voeren. Even stuur loslaten en proberen te ervaren wat er in me speelt. Zo voel ik toch dat mijn lijf en geest ontspant. 
Dat mag wel. Je gunt ‘oude vrienden’, zoals je geest en lichaam, toch ook iets.