Het herstellen van een eetstoornis is geen evidente wandeling.
Het is de ene weg inlopen om soms op een doodlopend einde uit te komen en een andere route te moeten gaan zoeken. Het is het maken van stapjes vooruit, om nadien soms enkele terug te moeten keren. Hoe moeilijk het ook soms zal zijn, het belangrijkste is om stapjes te blijven maken. Iedere voorwaartse stap is een kleine of grote overwinning. En elk stapje terug is een les waaruit je kan leren. 

Of je die wandeling nu alleen maakt of met hulp, is jouw eigen keuze. Niemand kan de stapjes voor jou zetten, maar het motiveert wel wanneer anderen je toejuichen. Ik kan uit ervaring spreken dat die duwtjes in de rug mij enorm hebben geholpen, zeker op momenten waar ik de hoop had opgegeven. 

Iedereen zijn wandeling ziet er anders uit.
Het herstel van een eetstoornis is geen uitgestippeld traject, jammer genoeg
Het startpunt van jou zal waarschijnlijk anders zijn dan dat van mij. 
Jouw uitdagingen zullen anders zijn dan die van mij. 
Jouw kleine en grote stapjes zullen er dus ook anders uitzien en dat is helemaal oké. 

Een tip die ik graag wil meegeven, is het bijhouden van jouw groei. Ik nam bijvoorbeeld vaak foto’s wanneer ik iets at wat voor mij een overwinning was. Die kleefde ik dan in mijn dagboek. Op dat blad schreef ik ook over andere stapjes die ik zette zoals mezelf terug kunnen aankijken in de spiegel. Je focus komt zo op de positieve zaken, wat kan helpen om uit die negatieve spiraal te komen. 

Een andere tip die aansluit op het laatste is voor je gaat gaan slapen minstens drie positieve zaken van de dag opnoemen, hoe klein die dan ook waren. 

Tot slot wil ik jullie graag nog het volgende meegeven: 
Stap per stap en dag per dag zal je er komen, daar ben ik zeker van! 

Liefs, 
L.