Op dit moment ben ik zeer gelukkig. 
Ik voel me goed in mijn vel, mentaal sta ik sterk en alles loopt goed.

Maar dan is er steeds een klein angstig stemmetje in mij die zegt: “Hoelang blijft dit duren?” De angst om te hervallen is groot. De angst om ooit terug in zo’n diepe put te vallen, blijft. Ik wil niet weer weken, maanden tot jaren therapie volgen om erbovenop te komen. 

Een depressie en een eetstoornis zijn verwoestend. Ik heb heel wat verloren. Ondertussen heb ik heel wat kunnen opbouwen en dat wil ik echt niet kwijt. 
Ik denk dat de angst er vooral is bij de gedachte of ik een herval wel aankan.

Hoe ik hiermee om ga? 

Wel, allereerst maak ik deze angst bespreekbaar.
Het uiten zorgt ervoor dat ik besef dat het om angst gaat en niet om iets dat zeker gaat gebeuren. Wanneer ik een slechte dag of week heb, speelt deze angst meer op. Dan doet het mij deugd dat anderen de realiteit erbij halen en zeggen dat iedereen dit wel eens heeft en dat dit niet meteen wil zeggen dat ik herval. 

Ik probeer mezelf ook voor te houden dat ik nu sterker ben dan ervoor. Ik heb zeer veel tools onder de knie gekregen en ik heb veel geleerd over mezelf. Al deze zaken zorgen er net voor dat ik mijn ‘dipjes’ kan opvangen en erop kan inspelen, zodat ik niet verder afglijd. 

Tot slot heb ik steeds mijn hulpverleners achter de hand die ik opnieuw kan aanspreken. Weten dat ik een netwerk heb, neemt al een klein stukje angst weg. 

Mijn angst op herval zal wellicht altijd in een hoekje schuilen, maar net zoals mijn depressie en mijn eetstoornis, overheerst het absoluut mijn leven niet. 

Geloof in je eigen kracht, want deze is nog sterker! 

Warme zomergroet,
L.