Herstellen lijkt te impliceren dat je terug volledig als nieuw kan worden. Terug zoals de oude. Zoals een jas met een rits die stuk is, maakbaar is. De jas lijkt hersteld. Ze is zoals de oude.
In het herstelhuis, waar ik tweewekelijks aanwezig ben, kan je herstellen. Alleen bekijk ik het niet als opnieuw gemaakt worden, zoals ik vroeger was, of als hersteld worden in de letterlijke zin van het woord.
Door samen te eten en dit ook samen te bereiden. Ook door samen activiteiten te doen zoals yoga, wandelen, stoelgym, muziek (onder begeleiding van gitaarspel), bakken, lezen, schrijven, schilderen, tuinieren en fijne uitstappen. En last but not least: door de o zo belangrijke ontmoeting van mens tot mens, voel je je minder eenzaam en voel je je verbonden. Het zijn elementen waardoor elke mens kan groeien.
Doorheen heel de week kan je er overdag terecht (na intake). Je stelt je programma zelf samen. Je bouwt een structuur op en je neemt de regie van je leven in eigen handen. Zo win je aan kracht.
Waar anders kan je beter herstellen dan in een oude abdij te midden van het groene, in een park, ver weg van kille ziekenhuismuren? In het herstelhuis kan het!
Het verwijst voor mij naar een plek waar je opnieuw kan ademen, waar je jezelf kan zijn en waar anderen je respecteren en jij hen. Bij de begeleiding kan je steeds terecht, ook al dringt het team zich nooit op. Je wordt als gelijkwaardig aanzien, ook door de vrijwilligers die er activiteiten geven.
Ik heb tien jaar gezocht naar een plek, een plek om te zijn. Om mezelf zoals ik hierboven beschreef te mogen en kunnen zijn. Om verveling en het gevoel van enorme leegte en verloren zijn, te lijf te gaan. Ik werd psychisch ziek, onder meer kreeg ik een eetstoornis en een bipolaire stoornis, wanneer ik negentien was (ik ben nu veertig). Toch legde ik mijn studies orthopedagogie succesvol af. Ik had een massa ambitie, maar ik kon slechts een aantal jaren echt aan de slag. Maar mijn werkleven kwam ernstig in het gedrang. Ik was een rasechte perfectionist en vond geen plek in de samenleving waar ik me mezelf en oké bij voelde.
In het herstelhuis vind ik niet enkel een huis, een plek. Ik vind er ook een warme thuis. Hoewel ik, maar enkele jaren aan de slag kon, besef ik nu dat hier, hoe kwetsbaar ook, ik mijn leven an sich kan leven. En daar draait herstel toch uiteindelijk om!
ANBN blogt! 