Ze heeft jouw hele leven, je doen en laten bepaald. Ze heeft intussen na jaren langzaamaan alles van je afgenomen; je spontaniteit, je levensvreugde, je zingeving, je toekomstbeeld, je identiteit en zelfvertrouwen. Ze overschaduwt je denken, je eigenheid en je vrije wil. Ze is sluw, dominant en wil niets liever dan alle touwtjes in handen nemen.

Ze heeft zichzelf verweven in je brein, vervormde je denkpatronen en creëerde een nieuwe realiteit – negatief, zelfbeschadigend, eng, somber en uitzichtloos. Een realiteit waar controle, obsessief en destructief gedrag centraal staan. Eentje waarvan de logica ver te zoeken is. Ze installeerde angst, twijfel, onrust en een negatief zelfbeeld. Ze isoleerde je, schakelde je gevoel uit en laat je niet toe om in verbinding te gaan. Ze is een bullebak zonder schroom en zal elke gelegenheid aanwenden om je de dieperik in te duwen. Zo ken ik ze …

Colette.

Ze heeft je veranderd tot iemand die ik niet meer herken. Ik kan soms alléén maar machteloos toezien hoe ze je verblindt en over alles wel haar zegje heeft. Haar toekomstbeeld schept weinig hoop en positiviteit.

We zijn met drie in onze relatie – één te veel.

Het was in het begin geen evidentie om haar van jou los te koppelen. Het heeft even geduurd voor ik haar leerde kennen, vooraleer ik bewust werd dat ze er was. Afstand nemen en observeren hoe ze zich gedraagt, heeft me geholpen om ze te herkennen. Wanneer jij spreekt of wanneer Colette het voor het zeggen heeft. Het heeft dan ook even geduurd voor ik ten volle besefte waartoe ze in staat is en geloof mij, ze heeft geen goede bedoelingen.

Colette; de eetstoornis van mijn man.

In therapie en samen met professionele begeleiding, leer ik vaardigheden ontwikkelen. Om niet telkens als een neushoorn lijnrecht tegenover Colette te gaan staan en een conflict met haar aan te gaan. Of als een kangoeroe je te beschermen en met fluwelen handschoenen een poging te ondernemen om ruzie met Colette te voorkomen. Of zoals een terriër, constant kritisch en zeurend in het rond te keffen. Of zoals een kwal, over emotionele reacties die haast altijd eindigen in een huilbui, omdat ik zo uitgeput ben.

Ik leer om de juiste woorden te vinden om te kunnen samenwerken als een team, want dit is van essentieel belang.

Aaron, het is tijd om de touwtjes door te knippen, één voor één, en te kiezen voor een vrijer leven, los van Colette. Tijd om te kiezen voor herstel, voor een leven waarvan je zelf aan het stuur staat. Bouw langzaam maar zeker het vertrouwen in jezelf op. Geloof in je kracht en handel vanuit je eigen waarden en normen. Durf jezelf zijn, los van verwachtingen. Durf springen voor je dromen, kiezen voor het onbekende en erin vertrouwen dat het goed komt.

Want je bent niet alléén. Het is een proces met vallen en opstaan, maar ik heb vertrouwen dat we dit samen kunnen doen.