Hoewel ik een heel erg technische beschrijving kan noteren, neem ik jou liever mee op het wegje vol barstjes dat ik tot nu toe aflegde. Een weg van bariatrie waarbij ik een Sadi-operatie onderging (de maag wordt verkleind en een deel van de twaalfvingerige darm wordt omgeleid naar de dunne darm). Het is een soort krachtige vorm van gastric bypass die me leerde dat je niet perfect en al te streng hoeft te zijn om trots te mogen zijn op mezelf. Trots vindt soms net plaats tussen de barstjes, las ik eens.

Ik wou de oude Kim in mij terugvinden. Een Kim die uit de zetel kon zonder puffen en een Kim die niet werd nagekeken op straat. Ik wou vooral vitaler en gezonder zijn in het nu en later; bijvoorbeeld minder last van knieproblemen en minder kans op diabetes type twee.

Ik begaf mij volledig buiten mijn comfortzone: in het operatiekwartier, durven afvallen zonder eetbuien te veroorzaken en eindelijk durven luisteren naar hulpverleners, maar bovenal naar mezelf. Ik stelde mij bloot onder die groene operatieschort, letterlijk bibberend op een operatietafel en figuurlijk aan een nieuwe ik-wereld. Een wereld waarin ik mij opnieuw tegenkwam en waarin ik terug in mezelf begon te geloven.

Omdat mijn doel afvallen leek te omvatten, was het resultaat er een van teleurstelling. Het was een innerlijk gevecht, want ik kon nog steeds te veel eten. Maar gaandeweg was het resultaat er eentje van trots, mildheid, groei en een liever zelfbeeld. De structuur in het eetregime bood mij een nieuwe vorm van veiligheid.

De boodschap die ik wil meegeven is dat afvallen een doel kan zijn, maar dat dit onzekere doel stilaan maar zeker kan omgebogen worden naar een doel waarin mildheid, groei, innerlijke kracht en ook persoonlijke zingeving en geloof in jezelf en anderen centraal staat.

Alleen sta je ondanks alles sterk. Samen nog sterker. Je bent dit altijd al geweest, ook al geloofde je het zelf niet altijd tussen al die ruwe barstjes door.

Durf jouw eigen weg te bewandelen …

Liefs,
Kim