Ik ontwikkelde mijn eetstoornis in 2014. Sociale media zoals Facebook en X (het toenmalige Twitter) bestonden al, maar TikTok bijvoorbeeld nog niet. Instagram was ook nog niet zo mainstream als nu en pas op mijn vijftiende had ik een account. In mijn tijd (ik ben van het epische jaar 2000) kon je enkel surfen naar een pro-ana site, old school hè?! Ik heb gelukkig nooit TikTok gedownload, want ik denk dat het voor mij ook heel triggerend zou zijn.

De app die ik momenteel het meeste gebruik is Instagram. Ik volg geen pro-ana of recoveryaccounts, maar helaas betrap ik mezelf er soms op alsnog content op te zoeken die schadelijk is, weliswaar onder het mum van ‘healthy lifestyle influencers’. Ik zoek het niet per se met opzet op, maar kom vaak via via bij dat soort accounts terecht. Dan zie ik dat sommige mensen die ik ken (al dan niet uit de eetstoornis ‘community’) dat account volgen en dat vind ik dan zo triest.

De personen achter deze accounts zijn influencers die, wellicht in hun ogen, een zeer gezonde levensstijl promoten. Op dagen dat het vrij goed met me gaat, kan ik makkelijk inzien dat wat zij promoten overdreven, onrealistisch en obsessief ‘gezond’ is, dan op dagen dat ik kwetsbaarder ben. Dan is het makkelijker om in de val te trappen en te luisteren naar de eetstoornis die fluistert (of roept): ‘een healthy lifestyle met enkel whole foods en goede beweging/workouts is wel degelijk de juiste manier om te herstellen!’

Na een goede nachtrust, ben ik de volgende ochtend gelukkig weer bij mijn zinnen en zie ik in dat ik terug een hele avond mijn tijd verspild heb aan het lezen van dat soort posts. Echter, ik kan je zeggen dat dit enkele jaren geleden wel helemaal anders zou verlopen zijn.

Gelukkig sta ik al veel verder dan een decennium geleden, want toen zou het niet bij het bekijken van zulke accounts gebleven zijn. Ik zou actief hun ‘goedbedoelde raad’ opgevolgd hebben.

Deze avond was dus zo’n avond waarop ik verleid werd om naar zo’n account te kijken. Dat heeft geleid tot twee uur zinloos scrollen (inclusief de laatste tien minuten ‘what I eat’-posts bekijken, ugh). Uiteindelijk besefte ik dat ik mijn laatste uurtjes voor het slapengaan niet zo wou spenderen en vond ik de silver lining: een onderwerp voor mijn eerste blogpost!

Veel liefs,
Roxane