De spanning blokkeert de ruimte tussen mijn schouders. Alsof mijn nek bliksemschichten naar mijn ruggenwervels afstraalt. Ik heb het koud en tegelijkertijd erg warm. De televisie speelt en de twee katten liggen lekker naast mij in de zetel. Ik loop in mijn hoofd alle stressvolle scenario’s van de dag af, of liever van de voorbije weken.

Mijn moeder verhuist binnen twee dagen naar een nieuw rusthuis. Het is er eentje veel dichterbij. Haast een uur minder rijden. Een uur waarna ik door het ellendig drukke verkeer steeds weer de behoefte voel om te ontprikkelen. Vaak met eten, veel eten. Erna ben ik dan moe en heb ik nood aan rust en zelfs slaap. Hoewel het binnen twee dagen dus allemaal wel beter lijkt te worden, rommelt het toch binnenin mezelf … Niet enkel mijn buik draait meermaals rond, maar ook mijn hoofd vol zorgen en nog meer in mijn hart.

Mijn hart rommelt mee van bezorgdheid om mijn moeder. ‘Zal ze in het nieuwe rusthuis kunnen wennen? Zal ze haar vriendinnen niet te fel missen? Wat met een andere, nieuwe dagstructuur?’ Enzovoort …  Ik wil dat ze gelukkig wordt; ze verdient een rust-thuis in plaats van enkel een rusthuis. Een hartelijk huis om letterlijk en figuurlijk in te wonen.

Ik voel opnieuw de stekende spanning tussen beide schouders. Het is me allemaal wat veel. Ik heb nood aan ontprikkeling.

Ik zie de koelkast al uitnodigend naar mij knipogen, maar pas deze keer. Ik ga eerst wat rusten en stel een mogelijke eetbui letterlijk uit door mij in een warm deken naast de katjes te wikkelen, tot ze uiteindelijk uitdooft. Ook ik zal nieuwe vriendjes moeten maken met prikkels en met voedsel hieromtrent. Net als mijn moeder dit goed zal doen. Rustig aan maar zeker.

Ik vind het belangrijk dat we ze koesteren, ‘onze mama’s’. Zij zorgden voor ons (en vaak nog steeds). Maar nu is het onze beurt, dit vind ik maar normaal. En ergens is het dus normaal dat we bezorgd zijn. Is het dan ook niet een kunst om deze bezorgdheden, en dus ook het koesteren en nood aan ontprikkeling te leren omarmen? Vanuit een lieve, warme houding waarmee we zo naar onze moeders kijken, kunnen we ook naar onszelf kijken. Vanuit een haast accepterende en betrokken blik.

We kunnen proberen om andere manieren van ontprikkeling te vinden: rusten in een zacht dekentje, muziek, letterlijk van ruimte in huis veranderen om andere of minder prikkels op te zoeken, een douche nemen en je zorgen laten wegspoelen en zoveel meer.

Mijn mama zou het mij aanraden en ik ook op mijn beurt, nu, aan haar …