“Niet iedereen hoeft je te begrijpen”
Het is een zin uit één van mijn therapiesessies die nog vaak nazindert.

In herstel heb je steun nodig, veel steun.
Die zoek je bij vrienden, familie, hulpverleners, online …

Elke keer stel je je kwetsbaar op en vraag je om erkenning en begrip. Niet per se zodat anderen de eetstoornis oplossen, maar wel zodat ze er voor je zijn. Zodat ze naast je kunnen staan als je worstelt en je er niet alleen doorheen moet.

Je geeft de info die je kan delen en zoekt naar een manier om anderen te betrekken bij datgene waar je dagelijks mee worstelt. Een kritische stem die je maakt tot iemand die je niet bent: veeleisend, boos en sociaal geïsoleerd, terwijl je als mens streeft naar zachtheid en waardevolle verbinding.

In het begin worstel je zelf met het loskoppelen van de ES van jouw echte identiteit.

Met de juiste begeleiding lukt dit stapje per stapje en kan je die denkfouten steeds meer loslaten. Als je dan nog eens de moed vindt om erover te communiceren met je omgeving, start de weg terug naar je geliefden. Bij sommigen vind je begrip en steun, bij hen vind je de kracht om door te zetten.

Maar jammer genoeg komt er ook onbegrip. Soms goedbedoelde reacties die helemaal fout overkomen zoals: ‘ik voel mij soms ook wel eens schuldig als ik te ongezond eet’, ‘ik zou wel wat meer discipline willen om gezonder te eten’ of ‘nu begrijp ik waarom je altijd moet weten wat er op tafel komt’. Zulke opmerkingen komen hard binnen, maar zijn vaak uit onwetendheid. Anderzijds is er bij sommigen vooral veel stilte, ze zeggen niets om geen fouten te maken, maar helpen je zo ook niet vooruit.

Als je geluk hebt, vind je een paar enkelingen die de info die je meegeeft oppikken, het willen begrijpen en er ook iets mee willen doen. Koester hen!
Ze counteren de kwetsende commentaren en vormen een buffer tussen jou en je frustraties ten opzichte van degenen die je niet begrijpen. Veiligheid en gehoord worden, zijn essentiële onderdelen van je groeiproces die je de kracht geven om de destructieve gedachten van de eetstoornis te negeren.

Want ja, het is hard, maar het is niet jouw keuze of verantwoordelijkheid dat anderen er niet voor open (kunnen) staan. Het is zo pijnlijk als dat net je dichte familie is. Mensen waarvan je hoopte dat ze onvoorwaardelijk zien wie je echt bent en je steunen op alle vlakken.

Maar het is zonde van je energie, die al beperkter is door het vechten voor herstel, dat je moet investeren in contact waardoor je gekwetst raakt. Werken aan jezelf is moedig, vergeet dat niet, en het brengt naar boven wie je echt bent en bij wie je echt wil zijn.

Ik leerde onlangs dat er soms tijd en ruimte nodig is om te kijken of bepaalde relaties kunnen groeien. Je kan het niet forceren door er bovenop te blijven zitten. Je wil het graag, je wil het niet loslaten of opgeven, maar soms is het op.

Dus aan iedereen die ook worstelt met onbegrip: gun jezelf afstand,
bescherm jezelf door die kwetsende momenten/mensen niet op te zoeken
en omring je met mensen die op dat moment goed voor jou voelen.

 En weet dat er altijd ergens iemand is die wel echt wil luisteren,
hier bij ANBN bijvoorbeeld … 😉