Maan, tot voor kort waren je liedjes nog onbekend voor mij. Toen ik ‘Ze huilt, maar ze lacht’ voor het eerst hoorde, werd ik stil. Hoe kan één lied zoveel zeggen? Ik voel elk woord dat je zingt.

Open je Spotify, zoek Maan met ‘Ze huilt, maar ze lacht’ en luister even mee.

Ze zit hier alleen in de trein
En ze duikt in haar jas
En kijkt uit het raam
En ze vraagt zich af
Hoe zou het voelen jezelf te zijn?
Want soms doet het pijn
als ze huilt maar ze lacht

Als je aan mij vraagt wat ik belangrijk vind in het leven, dan zal ik daarop antwoorden met één simpel woord, namelijk verbondenheid. We hebben allemaal verbinding nodig. We willen het voelen in het huis waar we opgroeien, in het huis waar we wonen. We willen het voelen bij onze familie, bij onze vrienden, in onze job en op elke plaats waar we met anderen samen zijn. Soms doen we alles om verbinding te voelen, zelfs als we onze authenticiteit daarvoor moeten opgeven. Wanneer je dat door omstandigheden te lang doet, kan dat ernstige gevolgen hebben.

Anorexia gaat voor mij over het verlangen naar authenticiteit, over helemaal mezelf zijn. Lange tijd durfde ik dat niet. En het duurde een hele tijd voordat ik dat doorhad.

Ze loopt door een wereld die niet aardig voelt
Onbedoeld zegt ze dingen die iedereen altijd zegt
Want nooit gaat het slecht, altijd oké
En ze lult met ze mee, en ze lacht
Ze huilt, maar ze lacht

Het is onmogelijk om te vertellen hoe onbegrepen ik me voelde. Ik vond niet de juiste woorden om te omschrijven wat ik voelde. Daardoor begon ik me af te sluiten van de wereld of mee te gaan in verwachtingen van anderen.

Ik had een beeld van wie ik hoorde te zijn volgens de wereld. Bij elke emotie, elke gedachte besloot ik dat het niet normaal was om me zo te voelen. Ik besloot dat het makkelijker was om niets te voelen, om nergens bij stil te staan.

Dat is wanneer anorexia aan mijn deur kwam kloppen, want mijn eetstoornis begreep me wel. Althans, zo voelde het voor mij. Een bondgenoot, iemand die het voor mij opneemt, iemand die altijd bij me wilde zijn. Ik had niet door dat mijn eetstoornis me daarmee enkel verder verhinderde om helder te kunnen nadenken en mezelf te zijn. Helaas groeide daardoor ook het gevoel van onbegrip steeds meer.

Ze voelt zich alleen als ze loopt in de stad
En ze kijkt in het raam ziet een ander daar staan?
En ze weet wie het is
maar ze wil haar niet zijn
En ze gaat door met de schijn
En ze lacht

Ik vond dat mijn eetstoornis niet paste bij wie ik wilde zijn. Ik begon me ervoor te schamen, waardoor ik mensen nog meer wegduwde.

Tijdens herstel liet ik vaak mensen geloven dat het beter ging, terwijl dat niet zo was. Ik had nog steeds geen woorden gevonden voor dat wat me vanbinnen verscheurde.

Want als ze morgen besluit niet te schuilen
Haar betere ik voor haar ware gezicht te ruilen
Zullen de vrienden die zij wil vertrouwen
Nog steeds van haar houden?
Als ze huilt
Als ze huilt en niet lacht

Herstellen van een eetstoornis gaat helaas niet zo snel als ik zelf hoopte. Er is geen einddatum. Herstel is een proces. Een proces waarvoor ik me vaak heb geschaamd, maar waarbij ik me nu de vraag stel of we niet allemaal ons hele leven op zoek blijven gaan naar manieren om onszelf te kunnen zijn?
En komen we niet allemaal hindernissen tegen in onze zoektocht?

Ik ga op zoek naar de woorden die wel rondzweven in mijn hoofd, maar nog geen geheel vormen. Ik hoop op geduld van vrienden tot ik ze vind, zodat ik hen kan vertellen wat ik voel. Want ja, zei ik niet net dat ik verbinding zo belangrijk vind in het leven?

Komt dan nu toch het besef dat ik alle antwoorden nog niet moet hebben om connecties aan te gaan met anderen, want we zijn tenslotte allemaal zoekende.

Ik zit hier alleen in de trein
En ik duik in mijn jas
En kijk uit het raam
En ik vraag me af
Hoe zou het voelen mezelf te zijn?
Want soms doet het pijn als ik huil …

Maar ik lach.

Ik leer begrip te hebben voor de manieren waarop ik omging met de moeilijke dingen in mijn leven.

Tranen stromen over mijn wangen terwijl ik luister naar wat mijn kleine ik me al zo lang wil vertellen, terwijl ik haar vertel dat het oké is om verdrietig te zijn, terwijl ik haar troost. Opgelucht dat ik eindelijk naar haar luisteren wil, stromen haar woorden als tranen over mijn wangen.

En nu, ze laat het los.

Geschreven door:
Frida, 37j,
vecht al 6 jaar tegen anorexia.