Vandaag laat ik nog eens iemand anders aan het woord, mijn meter/oma.

Ik weet nog heel goed dat ik superhard mijn best deed om de eetstoornis te verbergen. Kort na het moment dat mijn ouders ontdekten wat ik allemaal deed (of juist niet deed), kwam mijn meter op bezoek. Na haar bezoek ging ik terug naar mijn kamer en lag er een kaartje op mijn bureau. Niemand wist hiervan, zelfs mijn ouders niet … Het was een kaartje waarop stond dat ze zag dat het eigenlijk helemaal niet goed ging en dat ik altijd bij haar terechtkon. Tot op heden kan ik het kaartje niet lezen zonder dat mijn ogen zich vullen met tranen. Zij was de eerste die was opgevallen hoe moeilijk ik het had. Ze is mij dan ook veel komen bezoeken tijdens opname en het heeft haar vele uren gekost om deze prachtige brief te schrijven.

Hieronder de getuigenis van mijn meter:

“Mijn eerste kleinkind, mijn metekind, knap op alle vlak en geliefd bij iedereen. Alles perfect dus.  Ja, een perfectioniste dat is zij wel!  Zeker niet de gemakkelijkste weg om door het leven te gaan, als de lat altijd zo hoog moet liggen. 

Maar ok, je bent zoals je bent. 

En dan… Zie je het gebeuren en moet je met lede ogen aanzien hoe een eetstoornis het van haar overneemt.  Ja, dat overkwam mijn metekind.  Gelukkig is dat monster vlug opgemerkt en kan zij rekenen op alle hulp en alle steun die er bestaat. En wat zeker belangrijk is om te vermelden is dat zij kan opgroeien in een warm nest. Dat is goud waard. 

Ik weet en voel dat zij elke dag opnieuw vecht tegen haar eetstoornis. Jawel, elke dag opnieuw!!!  En ik kijk echt uit naar de dag dat zij zal kunnen zeggen:

Dag eetstoornis 

Genoeg is genoeg!!! 

Caro, met veel steun, liefde en warmte van je omgeving, waar je zeker kan op rekenen, lukt het je wel. 

Lieve Caro, 

Veel sterkte, 

Dikke kus, 

Je meter“

Dankjewel meter om er elke dag opnieuw weer voor mij te zijn!