Vandaag sprak ik af met David in een koffiebar in Gent. David is een fijne kerel die ik leerde kennen enkele jaren terug. We liepen samen een paar loopwedstrijden en raakten aan de praat. Al snel merkten we dat we veel gemeenschappelijk hadden: we komen uit dezelfde streek, zijn beide bezig met muziek en delen eenzelfde idee over de wereld. Het was al een hele tijd geleden dat ik hem hoorde en dus stuurde ik hem enkele weken terug een berichtje: ‘Hey David, zin in koffie?’ Snel kreeg ik antwoord: ‘Zeker, 4 juli om 14u.’

Ik ben wat vroeg en schuif mijn voeten al onder tafel. Ik bestel een koffie en terwijl ik mijn eerste slok neem, wandelt hij de zaak binnen. Hij zet zijn zonnebril af en ik bestel nog een koffie. We raken aan de praat en vijf minuten later is het alsof we elkaar gisteren nog zagen. We wisselen de ervaringen van de voorbije jaren uit en praten over lichamelijke kwaaltjes, vakantieplannen en gebeurtenissen uit ons leven. We dwalen af en ineens gaat het over levenskeuzes en bewust kiezen om gelukkig te zijn. ‘Ken je Louis Paul Boon’, zegt hij, ‘de schrijver uit Aalst?’ Ik knik, maar beken nooit iets van Boon gelezen te hebben.

‘Wel, hij schreef ooit dat de hardste strijd in het leven de strijd is om niet bitter te worden.’

Volgens David bedoelt Boon ermee dat je zelf actief de keuze moet blijven maken om gelukkig te zijn of worden. Hij is ervan overtuigd dat we waakzaam moeten zijn voor alternatieve paden in onze levens. ‘Ik denk echt dat je moet oppassen dat je maar één levenspad meer ziet. Dat je vast komt te zitten in een positie en verstart en in het slechtste geval verbitterd eindigt.’

We laten het even bezinken en bestellen nog een koffie. Een beetje later praten we over muziek en via de Rolling Stones komen we terug op het vorige onderwerp. ‘Beeld je in dat je Mick Jagger bent. Je wordt tachtig jaar en kruipt nog in een studio om muziek te maken. Een jaar later toer je de wereld rond. Zo kan je dus ook oud worden. Het kan morgen gedaan zijn, maar het kan evengoed nog veertig jaar duren. In beide gevallen wil je toch kiezen om zo gelukkig mogelijk te leven? Ja toch?’

Ik knik opnieuw en roer even in mijn koffie. Ik lik wat melkschuim van mijn lepeltje en denk even na. Ik besloot onlangs om mijn leven om te gooien door te kiezen voor herstel en meteen ook mijn professionele carrière een andere wending te geven. Na jaren een job te hebben gedaan waar ik echt niet blij van werd maar wel mijn boterham mee verdiende, besliste ik mijn ontslag te geven en een nieuw pad in te slaan. Geen eenvoudige keuze, maar wel eentje die ik moest maken om mentaal gezond te blijven. Het voelt juist om even tijd te nemen en te kijken wat ik verder wil doen met mijn leven. En dat is in de eerste plaats gelukkig worden.

‘Soms loop je verloren en de omleiding is niet altijd even goed aangegeven. Maar het leven stuurt je de kant op die je moet gaan.’

‘Is dat ook van Boon?’ vraag ik.

‘Neen. Dat is van David.’

Nog een koffie?