Vier jaar geleden ben ik uitgevallen. Initieel kon ik dat niet accepteren. Na een week rust ging ik terug aan de slag tegen het advies van de huisarts in. Ik hield het niet erg lang vol en belandde terug in haar spreekkamer. Dit scenario moest zich een paar keer herhalen vooraleer ik kon aanvaarden dat het niet langer lukte. Aanvaarden durf ik het zelfs niet noemen. Het voelde eerder als bekennen, alsof ik een misdrijf had gepleegd.

Rond de verjaardag van mijn ziektestatuut heb ik het altijd extra moeilijk. Het wakkert mijn schuldgevoel aan omdat ik niet werk en daardoor ‘niets’ bijdraag aan de maatschappij. Mijn opleiding en vrijwilligerswerk tel ik niet mee, want voor mijn innerlijke criticus is dat niet genoeg. Datzelfde schuldgevoel zet me er ook regelmatig toe om mezelf ten dienste van anderen te stellen. ‘Ik heb toch tijd’, zeg ik dan, terwijl ik besef dat ik te veel hooi op mijn vork neem.

Ik voel me in deze periode ook een tikkeltje meer gefaald dan gewoonlijk. Het herinnert me eraan dat ik al die tijd ‘niets’ verwezenlijkt heb. Wanneer ik me dan ook nog eens ga vergelijken met leeftijdsgenoten die trouwen, carrière en/of baby’s maken, hakt mijn criticus nog wat meer in op mijn zelfbeeld. Zielig en waardeloos noemt hij mij, en zonde van het potentieel.

Wanneer deze zelfverwijtende gevoelens van tekortkomen de kop opsteken (en dat is vaak), herinnert mijn psychiater me eraan dat ik wél werk. Volgens haar werk ik al vier jaar met doorzetting en volharding. Ze zegt dat herstel hard werken is en ik moet haar gelijk geven. Het werk dat ik verzet is niet altijd zichtbaar, maar het is er wel en het vraagt ontzettend veel energie en moed.

Werken lukt nog niet; ik heb eerst ander (ver)werk te doen. Ik ben dankbaar dat ik hiervoor de tijd krijg en dat er mensen zijn die zien hoe hard ik mijn best doe. Hun erkenning voor het werk dat ik de afgelopen vier jaar heb verzet, helpt me om (al is het maar een klein beetje) trots te zijn op mezelf.