Op een dinsdag vorig jaar stond ik nerveus op de stoep van ANBN Gent heen en weer te lopen. Ik woonde sinds een maand in Gent en het lukte me nauwelijks mijn hoofd boven water te houden.
“Verdien ik het wel om binnen te gaan? Ik ben te dik, wat gaan ze van me denken? Wat maak ik mezelf toch wijs – ik heb geen eetstoornis, dikke hypocriet.“
Op mijn gsm opende ik een nieuw bericht naar een vriendin die ik voorzichtig in vertrouwen had genomen. Ze wist dat ik die dag van plan was ergens hulp te zoeken.
“Ik sta voor de deur en ik kan niet naar binnen, maar ik moet naar binnen, want ik hou dit niet vol.”
Na enkele minuten radeloos ijsberen kreeg ik antwoord.
“Lieve, lieve Rune, jij mag daar zijn. Het kan dingen niet erger maken, dus het is sowieso het proberen waard. Hoever je vandaag ook geraakt, ik ben trots op jou x.”
Ik las het bericht telkens opnieuw in een poging mijn harde woorden te verzachten met die van haar.
“Komaan, gewoon naar binnen gaan.“
Met opeengeklemde kaken en ingehouden adem trok ik de deur open en volgde het zachte geluid van stemmen. Iemand zei iets tegen mij, maar door de zenuwen kon ik de woorden niet verstaan. Ik verplichtte mezelf om naar de kleine groep mensen te gaan die rond de tafel zat en koos de dichtstbijzijnde stoel. Ik durfde amper van de grond op te kijken terwijl de vrijwilligers zichzelf voorstelden en uitleg gaven over de werking van het inloopmoment. De spanning liep zodanig op dat het me nog steeds niet lukte om te luisteren. Dat voelden de vrijwilligers goed aan en ze gaven me de tijd en ruimte om aan te komen.
Buiten mijn naam heb ik waarschijnlijk niet veel gezegd, en dat was oké. Die dag zette ik een grote stap richting herstel.
Tijdens het inloopmoment kan je vragen stellen en je hart luchten. Als je liever niets zegt, mag je er ook gewoon zijn. Het kan deugd doen om jezelf te herkennen in de ervaringen van anderen. En als je je niet comfortabel voelt in groep, kan je ook apart met een vrijwilliger praten. Je blijft zo kort of zo lang je wil.
Op die manier wordt een plek gecreëerd waar het veilig is om je masker af te zetten. Iedereen die naar het inloopmoment komt, weet hoe vreselijk beangstigend het kan zijn om de stap te zetten. Ook de vrijwilligers, want zij staan daar vanuit hun eigen ervaring met een eetstoornis. Daardoor begrijpen ze vaak wat je bedoelt, zelfs wanneer je de juiste woorden niet vindt.
De drempel is onmiskenbaar hoog en ik ben trots dat ik erover ben geraakt! De inloopmomenten zijn belangrijk voor mij, omdat ik er erkenning krijg en me daardoor minder alleen voel, omdat ik mijn onzekerheden kan uiten en ermee aan de slag kan gaan, en omdat de steun me aanmoedigt om steeds te blijven kiezen voor herstel.
Als je twijfelt om bij ANBN binnen te stappen, of je staat net zoals ik met een bang hart op de stoep, dan hoop ik dat deze post je dat tikkeltje extra moed geeft om de drempel over te steken.
Ik ben alleszins trots op jou, hoe ver je ook geraakt vandaag.
Liefs,
R
ANBN blogt! 