Vorige week luisterde ik naar de Podcast ‘Rewired’ met Dr. Gaudiani, een arts uit de Verenigde Staten die gespecialiseerd is in de medische begeleiding van personen met een eetstoornis. De hele podcast boeide en raakte me. Wat me nog het meeste bijblijft, is wat ze zei over ‘het echte werk’ in eetstoornisherstel:

“Mijn patiënten drukken vaak de angst uit dat niemand nog zal weten dat ze steun nodig hebben wanneer ze geen ‘eetstoornisgedrag’ meer vertonen en/of geen ondergewicht meer hebben (in het geval dat ze ooit ondergewicht hadden, want dit is vaker niet dan wel het geval, eetstoornissen komen voor op elk gewicht). Ze zijn bang dat ze nog niet geheeld zullen zijn terwijl de eetstoornis niet meer objectief waarneembaar is. Ze zijn bang dat hun team zal denken dat ze alleen verder kunnen en dat ze niet meer de hulp zullen krijgen die ze wel nog nodig hebben.

Wat ik dan zeg is: Geloof het of niet, maar hoewel dit hele proces waarin je leert om jezelf te voeden en geen ‘eetstoornisgedrag’ te gebruiken, voelt als ‘het echte werk’, is dat vaak niet het geval. ‘Het echte werk’ gaat vaak pas van start wanneer je in staat bent om jezelf voldoende en consistent te voeden. Dus als je dit punt bereikt, zullen we niet zeggen: ‘toedeloe, we zien je later.’ Eigenlijk is dit het punt waar het werk pas echt interessant wordt. Waar je een diepere relationele verbinding met je team aan kan gaan omdat je niet meer vastzit in het pingpongspel van: ‘stop aub met dit eetstoornisgedrag te stellen’ – ‘ik wil/moet dit eetstoornisgedrag stellen’ enzoverder. Dan pas begint het rijke en diepmenselijke werk.” *

Omdat de angst die hier beschreven wordt ook één van mijn grootste angsten in herstel is, vond ik het heel geruststellend om dit te horen.

Ik heb het gevoel dat dit niet is hoe de meeste mensen (zelfs ook vaak hulpverleners) over eetstoornissen denken. De meeste mensen lijken te denken dat het alsmaar beter met je gaat naarmate je gewicht stijgt en/of je geen ‘eetstoornisgedrag’ meer stelt. Terwijl dat vaak helemaal niet zo voelt.

Voor mij klopt het alleszins dat er nog ‘een hele brok’ werk ligt te wachten nadat ik volgens de objectieve parameters geen eetstoornis meer heb. Ik heb in eerdere pogingen om te herstellen al ervaren hoe ik me net dan op mijn kwetsbaarst voel, zonder de eetstoornis om wat er zo moeilijk is toe te dekken en/of me ervan af te leiden.

Het voelt helpend om benoemd te horen dat veel personen met een eetstoornis hiermee worstelen. Dat helpt om mijn kritische stem te temperen.

De stem die zegt dat ik me aanstel, flauw ben of doe, gewoon te veel aandacht/hulp wil en nodig heb … Dan kan ik haar antwoord geven, gesteund door een professional in eetstoornissen: ‘Ik ben hier niet alleen mee, dit onzichtbare stuk van herstel hoort er gewoon bij en het is geen aanstellerij.’

Dit perspectief geeft me extra kracht en moed om verder te gaan in herstel, om me niet te laten verlammen door de angst voor dat moment waarop de objectieve parameters van mijn eetstoornis verdwenen zijn.

Om te voelen dat ik ook dan nog hulp en steun verdien om ook daar doorheen te gaan. Dat ik het ook dan nog verdien om geloofd en ernstig genomen te worden in wat ik voel. Ja, daar gaat het voor mij om.

Dat ik dit proces op mijn tempo mag gaan en steun en hulp kan krijgen zolang ik voel dat dit nodig is. Dat niet de ander beslist over hoe het met me gaat en wat ik nodig heb op basis van wat hij/zij ziet of ‘meet’ langs de buitenkant. Maar dat ik beslis, in voeling met mijn binnenkant.

PS De podcast is te beluisteren op de podcast ‘Rewired’: ‘Q&A with Dr. Gaudiani’ (10 april). Dr. Gaudiani schreef ook het interessante boek ‘Sick enough’ (wel enkel in het Engels verkrijgbaar).
Link naar podcast: https://m.youtube.com/watch?v=AHAJmVLUtgs&ra=m

* Wat hier weergegeven staat, is mijn vertaling van een stukje van de Engelstalige podcast naar het Nederlands.