| Eetstoornissen zijn complex, moeilijk te grijpen zeker als je zelf niet leeft met een wrat van een eetstoornis. Je kent misschien wel iemand in je omgeving en je zou graag meer willen weten over wat een eetstoornis is en hoe je ondersteuning kan bieden voor zij die het zo hard nodig hebben? Het is ook mogelijk dat wat ik schrijf wel herkenbaar is voor jou? Dan wens ik je dat je er (h)erkenning, kracht en steun in vindt. In de rubriek ‘er zit meer in een liedje dan je denkt’ neem ik je mee naar een plaats in mijn hoofd; daar waar de eetstoornis leeft. Daar waar ik de strijd voer met mijn eetstoornis, elke dag opnieuw en die ik wanhopig probeer te begrijpen en te verslaan door de kracht van muziek. “Oh nacht, ik weet het. Het wordt van mij verwacht. Nacht, ik voel het. Het heeft me in z’n macht. Er is onrust in m’n hart. En onrust in m’n bloed. De twijfel voedt dat bloed dat door m’n aderen vloeit.” Een eetstoornis zal je nooit het gevoel geven dat je goed genoeg bent. Ze heeft je in je macht. Het is nooit meer stil in je hoofd. Je twijfelt aan alles. De onrust in je hoofd is zo erg aanwezig dat het je leven overheerst. Je hoort haar als je opstaat en je gaat met haar slapen. Ze is aanwezig als je niet eet, ze is aanwezig als je wel eet. Soms kan je niet volgen in een gesprek met een vriend of vriendin, want terwijl zij praten, roept en schreeuwt de eetstoornis tegen je: “Hoe zie jij er nu uit vandaag?!” Door de eetstoornis voel jij je waardeloos. Al je energie wordt opgeslokt door deze strenge, kritische stem. | “De onrust maakt me bang. De onrust wordt te veel. De onrust duurt te lang. Ik denk, ik woel, ik zweet. Want ik hou één blik op de klok gericht en één blik op het avondlicht. Maar niets geeft mij een teken, Niets geeft mij de kracht. Niets geeft mij het sein dat ik al lang verwacht.” Tranen stroomden over mijn wangen toen ik dit liedje op de radio hoorde. Toen ik voelde dat de eetstoornis het overnam. Toen ze het laatste, gezonde stukje van mezelf de mond snoerde. Ik zocht naar een teken om het niet op te geven, om wel te vechten. Maar dat vond ik niet. Zo kwam ik vijf jaar geleden terecht in het ziekenhuis niet wetende dat ik dat gevoel, die wanhoop, opnieuw en opnieuw zou gaan beleven. Maar vandaag kies ik voor herstel. “Geef mij een teken van leven. Laat me horen hoe het met je gaat. Laat me weten waar je staat. En waarover je praat. Vertel me hoe je sterren staan.” Hé lieve jij, laat dit vandaag jouw teken zijn om te kiezen voor herstel. Weet dat je altijd hulp verdient. Praat met je huisarts. Praat met je vrienden of familie. Kom langs bij ANBN. Er is altijd iemand die wil luisteren. Want ik wil weten hoe het met je gaat en hoe je sterren staan! Als jij iemand kent met een eetstoornis, geef hem/haar dan een teken van leven. Vraag simpelweg gewoon even hoe het gaat. Luister. En vraag door, want de kans is groot dat hij/zij je niet wil belasten en zelf geen hulp durft of kan vragen. Geef niet op. |
Geschreven door:
Frida, 37j,
vecht al 6 jaar tegen anorexia.
ANBN blogt! 