Het is een zonnige dag dus ideaal om er een namiddagje op uit te trekken. Ik ben echter alleen met de kinderen wat de nodige uitdagingen met zich meebrengt. In de voormiddag maken we tijd voor huiswerk (want ja dat moet ook gebeuren). ’s Middags eten we buiten, vinden ze geweldig en ik geniet van hun enthousiasme.

Na de middag fiets ik met hen naar een domein in de buurt. Twee jonge kinderen begeleiden op de fiets, een stresserende onderneming, maar zelf zijn ze fier dat ze dat gekund hebben. In het domein maken ze het verkeerspark onveilig op hun go-carts, dat mag je redelijk letterlijk nemen. Verkeersregels overtreden is leuker dan ze volgen blijkbaar…

Nadien gaan we naar de speeltuin, waar ze mij de ‘geheime weggetjes’ tonen of hoe je als kind kan opgaan in je eigen fantasie en je moeder daarin meetrekt. Bij het aanschuiven voor een ijsje wordt er druk gediscussieerd: welke is het lekkerste, grootste, mooiste, …?

Vervolgens staan de ‘trapbootjes’ (pedalo’s) op het programma. Ze trappen en sturen en ik moet slechts twee keer tussenkomen om te vermijden dat we botsen tegen een ander bootje. Moe, maar voldaan fietsen we terug naar huis. Daar aangekomen spelen ze een spelletje terwijl ik pannenkoeken maak (het is vandaag een beetje een feestje hebben ze beslist).

’s Avonds in de zetel geniet ik na van deze dag. Van hun enthousiasme. Hoe kleine dingen soms zoveel kunnen betekenen. Ik ontspan nu mijn twee frisgewassen kindjes naar dromenland zijn vertrokken. En ik ben dankbaar. Dankbaar voor die twee bengels die mijn leven zoveel rijker maken, dankbaar omdat ze mij vandaag lieten zien dat je gewoon mag zijn en moet leven in het moment.

Mijn eetstoornis was vandaag mee naar het domein, maar ze hield zich kalm. Dat was de deal: ze mocht mee, maar moest zich in ruil rustig bezighouden. Vandaag was mijn dag met de kinderen en daar mocht ze niet tussen komen.

En morgen? Dan zien we wel weer.