Soms dwingt mijn lichaam me om te stoppen, ook wanneer mijn hoofd eigenlijk nog wil doorgaan.

Mijn voet is sinds vandaag uit het gips.  Ik heb er vijf weken in gezeten en achteraf voelt het alsof mijn leven even werd stilgezet. De oorzaak was overbelasting. Voor mij was dat een duidelijk signaal: ik was te veel aan het doen en ik moet vroeger leren luisteren naar wat mijn lichaam aangeeft.

In het begin kwamen er heel wat angsten op. Angst om bij te komen, angst om spieren te verliezen, angst om achteruit te gaan. Die gedachten waren even heel aanwezig en maakten me onzeker. Maar na een dag en enkele goede gesprekken merkte ik dat die angst weer begon te zakken. Daarna heb ik er eigenlijk nog weinig last van gehad.

Wat ik het moeilijkste vond, was afhankelijk zijn. Ik moest overal naartoe gebracht worden en kon niet zomaar zelf beslissen om ergens naartoe te gaan. Kleine dingen werden plots dingen die ik moest vragen in plaats van gewoon doen. Ik voelde mijn vrijheid kleiner worden en dat gaf me een heel ongemakkelijk gevoel.

Dat gevoel kende ik ergens al. Tijdens mijn eetstoornis voelde ik me ook vaak afhankelijk, omdat ik mentaal niet sterk genoeg was om alles alleen te dragen. En nu kwam dat gevoel terug, maar dan door iets fysieks: opnieuw afhankelijk zijn van anderen. Dat raakte me meer dan ik op voorhand had gedacht.

Achteraf besef ik dat dit misschien wel het moeilijkste stuk was van deze periode: niet het gips zelf, maar het verlies van mijn vrijheid en zelfstandigheid.

Toch neem ik hier ook iets belangrijks uit mee. Mijn lichaam heeft me een duidelijk signaal gegeven en ik wil dat niet meer negeren. Ik wil vroeger leren luisteren, zodat het niet opnieuw zo ver hoeft te komen.

Nu ik terug zonder gips kan bewegen, voel ik extra sterk hoe waardevol die vrijheid eigenlijk is.

Stilgezet worden is niet altijd fijn, maar soms wel nodig om opnieuw beter te kunnen vooruitgaan.

Liefs, Caro