“Wat zou er gebeuren moest je de therapie stoppen?”

Mijn psychologe zegt het bijna langs haar neus weg, alsof het een heel gewone vraag is.

Ik slik… euhm… ik weet het niet, ik heb hier nog nooit over nagedacht. Of toch niet bewust alleszins.

De laatste jaren ga ik om de 2-3 maanden, op enkele uitzonderingen na. Dus zeker niet intensief, maar volledig stoppen, dat is nog iets anders. Alsof ik dan een houvast verlies. Daarbij heb ik bij vorige therapeuten steeds op een bepaald moment het gevoel/idee gehad: het is goed geweest, ik heb hier alles uitgehaald.

Een gevoel dat ik nu niet heb. Tegelijkertijd popt ook de vraag op: heb je dit nog echt ‘nodig’? Goh, ik denk dat het zonder therapie ook wel lukt, maar langs de andere kant blijft het een houvast waarop ik kan terugvallen als het moeilijker gaat.

Het is dus wat dubbel.

Ze vertelt dat ze gaat stoppen, de zorg voor een familielid is zwaar geworden en de combinatie is moeilijk. Ze doet nog maximum een half jaar verder, maar dan stopt het. Ik mag zelf kiezen hoe ik afbouw, maar het einde ligt wel vast.

Nadat ik ben buiten gestapt, laat ik het even rusten. Het is druk op het werk dus ik heb ook weinig tijd om er verder bij stil te staan.

Een week later loop ik vast. De eetstoornis schreeuwt. Ik zie waar het misloopt en waarom ze om aandacht vraagt. En ik weet wat ik nodig heb, maar handel er niet naar. Ik moet flink zijn, en mag niet laten zien dat ik het lastig heb. De reden waarom de eetstoornis om aandacht vraagt, heeft niets te maken met de laatste therapiesessie, maar het maakt tegelijkertijd wel iets los. Ik geraak wat in paniek als ik bedenk: en wat als ik de hulp van mijn therapeut niet meer kan inroepen? Ik stuur haar een mail en leg uit dat ik vastloop. Haar antwoord laat op zich wachten waardoor ik toch op mezelf terugval. En wonderwel: ik geraak erdoor. Misschien niet op de beste manier, maar het lukt wel.

Misschien is dat de belangrijkste boodschap: ik kan/mag vertrouwen op mezelf, want het lukt wel.

Dus ik denk na hoe ik wil afbouwen: wat wil ik nog bereiken? Ik denk na over de afgelopen jaren, lees ook wat zaken door die ik geschreven heb. Conclusie: ik ben stabieler/rustiger geworden in vergelijking met een aantal jaar geleden. Ik kan beter zien wanneer het misloopt en durf meestal wel hulp te vragen. Komt wel goed, toch?

Ik blijf echter onzeker: gaat het écht lukken zonder hulpverlener?
De tijd zal het uitwijzen.