Wat ben je nou allemaal aan het doen? Je bent het allemaal aan het verpesten. Je kan het niet. Dit zijn de opmerkingen die soms door mijn hoofd razen op momenten dat ik nadenk over mijn herstel.  

Het gekke is: ik wil herstellen. Misschien wel meer dan wat dan ook. 

Herstel kan soms voelen als een achtbaan, maar als een achtbaan waar geen einde aankomt. Waar je zelf weer omhoog moet klimmen, maar weer net zo hard naar beneden kan vallen. 

Ik wil niet meer de hele dag bezig zijn met eten. Ik wil niet bij iedere maaltijd nadenken over wat ik wel of niet mag. Ik wil kunnen sporten omdat ik het leuk vind, niet omdat ik iets moet compenseren. Ik wil doelen kunnen najagen zonder dat in mijn hoofd alles om calorieën, stappen en meer bewegen gaat. 

Ik wil kunnen genieten van eten, van sporten, van spontane plannen, van een avond met vrienden, van vakantie, van een dag waarop alles anders loopt dan gepland. Eigenlijk heel simpel gezegd wil ik gewoon mijn leven terug … 

En toch zijn er dagen waarop het volgen van mijn eetlijst minder goed gaat. Dagen waarop ik dingen uitstel, verander, weglaat of mezelf ervan overtuig dat het morgen wel beter zal gaan. Dagen dat ik toch een andere optie kies, de veilige optie. Ik eet wel, maar ergens ga ik mee in de eetstoornis. Juist op die dagen begrijp ik mezelf soms niet, als ik zo graag wil herstellen, waarom lukt het me dan niet om gewoon de verandering te maken? 

Waarom kan ik zo makkelijk bedenken hoe ik wil dat mijn leven eruitziet, maar voelt het op het moment zelf zo ontzettend moeilijk om daarnaar te handelen? Wat als de motivatie er wel is, maar je het gewoon niet alleen kunt? 

En misschien is dat wel een van de moeilijkste gedachten om toe te laten. Want kan ik het echt niet zelf of zegt mijn eetstoornis dat alleen maar tegen me? Dat ik harder mijn best moet doen? Dat iemand anders het misschien wel kan, maar ik niet? Soms vraag ik me af; hou ik mezelf voor de gek? Wil ik niet genoeg herstellen? Ben ik zwak? Faal ik? Dit zijn harde woorden, maar als je midden in je eetstoornis zit kunnen ze voelen als feiten. Vaak speelt ook nog mee dat ik mensen niet wil teleurstellen. Je hebt je behandeling gehad, nu moet het gewoon goed gaan toch? Dat er nog strijd is, durf ik niet te laten zien.  

Tegelijkertijd gaan er ook dingen wel goed. Ik zet stappen. Ik doe dingen die ik een tijdje geleden misschien niet had gekund. Het grootste deel van de tijd volg ik de basis, ik weet wanneer het eetstoornis is, ik kan het onderscheid maken.  

Maar dan zijn er die kleine dingen. Een gewoonte die langzaam weer terugkomt. Een gedachte waarvan ik dacht dat ik hem achter me had gelaten. Een keer toch net iets minder nemen. Toch weer nadenken over hoeveel ik bewogen heb. Toch weer die behoefte voelen om iets te controleren. Het frustrerende is dat ik het vaak merk. Ik wéét dat ik ertegenin moet gaan, maar weten wat je moet doen, betekent nog niet dat je het ook kunt. Dat is misschien wel iets wat ik steeds meer probeer te begrijpen. Herstel is niet altijd een kwestie van motivatie. Je kunt het zo graag willen en toch bang zijn. 

Je kunt weten dat je eetstoornis je leven kleiner maakt en toch moeite hebben om los te laten. Je kunt verlangen naar vrijheid en tegelijkertijd doodsbang zijn voor wat er gebeurt als je de controle opgeeft. 

Je kunt vooruitgaan en je toch voelen alsof je stilstaat. Misschien is dat laatste wel waar ik mezelf het vaakst in verlies. Dan wordt een moeilijke dag bewijs dat ik niet kan herstellen. Een terugkerende gewoonte wordt bewijs dat ik faal. Een moment waarop ik niet tegen mijn eetstoornis in kon gaan, voelt alsof ik weer helemaal terug bij af ben. 

Misschien is dat niet de waarheid. Misschien betekent vastzitten niet dat je niet wilt. Misschien betekent het niet dat je faalt. Misschien betekent het soms gewoon dat iets ontzettend moeilijk is. En misschien hoef ik mezelf niet steeds te vragen: waarom lukt het me niet? Misschien mag ik mezelf ook vragen: waar ben ik bang voor? Dat hulp nodig hebben niet betekent dat je faalt, het is onderdeel van herstellen.  

Dat herstel niet betekent dat je iedere dag perfect je eetlijst volgt, nooit meer een eetstoornisgedachte hebt en alle oude gewoontes voorgoed achter je laat. 

Herstel kan er misschien ook uitzien als opnieuw beginnen. Toch de basis vasthouden. Na een moeilijk moment het weer oppakken.  

Opstaan en opnieuw kiezen voor het leven dat je zo graag wil. Keer en keer opnieuw, ook al voelt herstel soms onmogelijk. Ook al kan je het nu niet voorstellen, maar diep vanbinnen weet je wat je wilt. Je wil niet zo blijven vechten, onderhandelen met jezelf, je wereld weer kleiner maken. 

Maar leven, echt leven. Misschien is het niet nodig om vandaag te bewijzen dat ik volledig kan herstellen, misschien hoef ik alleen maar eerlijk genoeg te zijn om toe te geven dat het niet altijd goed gaat en juist daarin om hulp durven vragen.  

Dat is misschien geen falen, maar dat is juist herstel.  
Uiteindelijk, kom je weer omhoog.